Afscheidswijzer - Voor een wijzer afscheid Vragen? Mail ons of bel 088 237 24 34

Voor een wijzer afscheid

ZOEK
HomeBlogOntsporing van de euthanasiewet?

Ontsporing van de euthanasiewet?

Facebook Twitter LinkedIn
14-04-2014

Euthanasie en een psychiatrische aandoening. Met name voor artsen een ingewikkelde en soms zelfs ondenkbare combinatie. Recent ontstond er een hoop discussie rondom de levenseindekliniek. Patiënten kunnen zich tot de levenseindekliniek wenden als hun euthanasieverzoek nergens anders gehoor krijgt. Vorig jaar werden hier de verzoeken van negen, lichamelijk gezonde, psychiatrische patiënten ingewilligd. Psychiater Boudewijn Chabot stelde naar aanleiding hiervan begin dit jaar op de NRC Handelsblad opiniepagina dat de Nederlandse euthanasiewetgeving ‘ontspoord’ zou zijn. Chabot pleit voor het kritisch kijken naar de manier waarop euthanasieaanvragen van psychiatrische patiënten op dit moment beoordeeld worden.


De praktijk van euthanasie
Het lijkt een veilig en zeker idee. Aan het eind van uw leven zelf de mogelijkheid hebben om te kunnen beslissen over uw sterven. In de praktijk is deze zekerheid echter niet zo waterdicht als het van te voren klinkt. Euthanasie is sinds 2011 toegestaan in Nederland, maar niet in de wet verankerd als recht. Een aanvrager van euthanasie is dan ook altijd afhankelijk van artsen die het verzoek willen inwilligen. Euthanasie is actieve levensbeëindiging uitgevoerd door een arts. Voorwaarde voor euthanasie is dat er sprake moet zijn van een ondraaglijk of uitzichtloos lijden. In de meeste gevallen is dit een lijden met een lichamelijke oorzaak. Bovendien moet het duidelijk zijn dat er voor de situatie van de patiënt geen (redelijke) andere oplossing is, denk hier bijvoorbeeld aan alternatieve behandelmethoden. De patiënt zelf bepaalt of dit lijden dragelijk of niet-dragelijk is. De betrokken arts, bepaalt echter zelf of die hier in mee wil gaan of juist niet. Het uiteindelijke besluit ligt dus altijd bij de arts(en) in kwestie.

Afscheidswijzer blog: Ontsporing van de euthanasiewet?

Wilsonbekwaam?
Naast de euthanasieaanvragen die aan eerder genoemde voorwaarden voldoen, zijn er een aantal groepen waar het uitvoeren van een euthanasieverzoek ingewikkeld of zelfs vrijwel onmogelijk is. Een euthanasieverzoek wordt wettelijk gezien moeilijk als de patiënt wilsonbekwaam is. Het verzoek moet dan ook ingediend worden voordat bijvoorbeeld een ziekte iemand wilsonbekwaam gemaakt heeft. Het verloop van een ziekte als Alzheimer of een andere vorm van dementie is echter vaak grillig. De diagnose wordt gesteld, maar daarna is het moeilijk in te schatten welk verloop de ziekte verder zal hebben. Op welk punt er sprake gaat zijn van wilsonbekwaamheid is dan ook vrijwel onmogelijk te voorspellen.

Psychiatrie en euthanasie
Ook euthanasie aanvragen van mensen met een psychiatrische aandoening vallen voor artsen in een ingewikkeld te beoordelen categorie. Het hebben van een doodswens, is bij een psychiatrische patiënt vaak een gevolg van het ziektebeeld. Met (intensieve) behandeling is deze wellicht nog weg te nemen. Het is binnen deze groep dan ook een zware taak om te beoordelen of iemand daadwerkelijk uitbehandeld is. Daarnaast is het moeilijk vast te stellen of iemand wilsbekwaam geacht kan worden. De vraag rijst dan ook hoe de aanvragen binnen deze moeilijke categorie beoordeeld moeten worden en of dit op het moment wel zorgvuldig genoeg gebeurt.

Behandelrelatie
Chabot stelt dat er een ‘weeffout’ in de euthanasiewetgeving zit. In zijn ogen kan de aanvraag van een psychiatrische patiënt alleen goed geëvalueerd worden als de arts en de patiënt elkaar al heel lang kennen. De problemen en symptomen waar deze patiënten mee kampen zijn veelal complex. En alleen binnen een intensieve behandelrelatie is het volgens hem mogelijk een euthanasieverzoek goed te beoordelen. De huidige euthanasiewetgeving laat deze behandelrelatie echter volledig buiten beschouwing. Er wordt niet aangegeven of een euthanasieverzoek beoordeeld moet worden binnen de behandelrelatie.


De euthanasiewetgeving zoals deze nu bestaat, brengt geen scheiding aan tussen lichamelijk en/of geestelijk lijden. Bovendien wordt de behandel relatie tussen patiënt en arts waarbinnen het euthanasieverzoek behandeld wordt, achterwege gelaten.

Wat vindt u? Zou de huidige euthanasiewetgeving artsen bij psychiatrische patiënten meer houvast moeten geven om een gedegen beslissing te kunnen nemen?

Plaats een reactie

U dient eerst in te loggen om een reactie te kunnen plaatsen.
Inloggen Registreren


Naar boven

Vind een Afscheidswijzer in uw omgeving

ZOEK

De Afscheidswijzer nieuwsbrief


Meld u aan voor de nieuwsbrief!
AANMELDEN
Wij verstrekken uw e-mailadres niet aan derden en gebruiken deze niet voor andere doeleinden dan het versturen van de nieuwsbrief.

Heeft u vragen?

088 237 24 34
Wilt u liever mailen? Ga naar het contactformulier of stuur uw e-mail naar info@afscheidswijzer.nl.

Afscheidswijzer

Edities

Partners

Profileren


Volg ons